[KP] A ty, czy ty już rozumiesz też? Czy chcemy czy nie czeka na nas śmierć

Lilija Hollow

Nazywali ją Białawą, urodziła się gdzieś na Słowacji, data jej urodzenia pozostaje nieznana ► Przeniosła się do osady kilka lat temu, kiedy rzeka którą zamieszkiwała zaczęła wysychać ► W miasteczku pełni funkcję opiekunki terenów przyrodniczych ► Mieszka w małej, drewnianej chacie nad rzeką, jednak więcej czasu spędza w wodzie niż w domu ► Wciąż nie potrafi przywyknąć do norm społecznych, nienawidzi ubrań i często przemyka nago po lesie czy rzece ► Rusałka ► Moce

Zanim stała się śmiechem w trzcinach i złotym błyskiem pod powierzchnią wody, była tylko dziewczyną. Miała jasne włosy, które matka zaplatała jej co rano w gruby warkocz. Śmiała się często, zbyt często jak na kogoś, kto dorastał nad rzeką, której nurt bywał kapryśny. Lubiła siadać na trawie i zanurzać stopy w chłodzie, wierząc, że woda zna jej imię. Nigdy nie miała zostać bohaterką tragedii. Nie miała w sobie mroku, złości ani zła. Tamtego dnia powietrze było ciężkie od burzy. Niebo przygasło, jakby ktoś zgasił słońce nad światem. Wyszła nad rzekę sama, do dziś nie wiadomo po co i dlaczego. Może po wodę, może po chwilę wytchnienia, może za głosem, który wydawał się dochodzić spomiędzy wierzb. Rzeka wyglądała łagodnie. Zbyt łagodnie. Zsunęła buty. Podwinęła suknię. Weszła ostrożnie, śmiejąc się, gdy chłód wspiął się po jej kostkach. Woda była miękka. Otulała. Nic nie zwiastowało katastrofy. A potem grunt zniknął. Nie krzyknęła, raczej się zdziwiła, jakby potknęła się o własny cień. Nurt chwycił ją pod kolanami, pod pasem. Suknia nasiąkła, stała się ciężka jak kamień. Włosy rozplotły się i przykleiły do twarzy. Próbowała wstać, dotknąć stopami dna. Ale wokół nie było dna, tylko woda, która wdarła się do jej ust, do nosa, do płuc. Świat zwęził się do zielonkawego półmroku i huku własnego serca. Ręce uderzały w pustkę. Palce chwytały tylko śliską ciecz. Ostatnie, co poczuła, to chłód wchodzący głęboko pod skórę. Nie ból. Tylko chłód.

Rzeka nie oddała jej ciała. Zatrzymała je w swoich ramionach, wplątane w korzenie, w muł, w ciszę. Dni mijały, a nurt wygładzał jej skórę, rozczesywał włosy, wypłukiwał z niej ciepło. Aż któregoś nowiu otworzyła oczy. Nie potrzebowała powietrza. Nie czuła ciężaru. Woda była wszędzie i była nią. Poruszała się bez wysiłku, jakby nurt był przedłużeniem jej własnych myśli. Jej włosy stały się jaśniejsze, niemal srebrne w mroku. Skóra nabrała blasku księżycowej bieli. Oczy szerokie, dziewczęce, przestały mrugać. Zrozumiała wtedy, że nie jest już dziewczyną z wioski. Była czymś, co rzeka stworzyła z jej ostatniego oddechu. Na początku wynurzała się nieśmiało. Siadała na kamieniu, patrzyła na brzeg, jakby wciąż czekała, że ktoś ją rozpozna. W jej śmiechu była jeszcze radość dawnego życia. W śpiewie echo prostych pieśni, których nauczyła się przy ognisku. Nie wiedziała, że jej głos zmienił się w sidła. Pierwszy młodzieniec wszedł do wody, myśląc, że to tylko dziewczyna kąpiąca się o zmierzchu. Wyciągnął rękę, by pomóc jej zejść z kamienia. Kiedy ich skóra się zetknęła, poczuła coś nowego. Potrzebę wciągnięcia, zatrzymania kogoś przy sobie w tej zielonej ciszy, gdzie nie było już samotności. Przyciągnęła go nieświadomie. Nurt zrobił resztę. Gdy przestał się poruszać, patrzyła długo, jak jego włosy unoszą się w wodzie obok jej własnych. Nie rozumiała jeszcze, co uczyniła. Z każdą nocą stawała się bardziej wodą niż wspomnieniem. Jej śmiech nabrał dźwięczności, która mamiła. Jej ciało stało się przynętą. Niewinność maską, której nie musiała udawać, bo wciąż w niej była. To właśnie czyniło ją najgroźniejszą. Nie była zła. Przestała rozróżniać różnicę pomiędzy dobrem a złem. Była tylko dziewczyną, której zabrano przyszłość, więc rzeka dała jej wieczność. Dziewczyną, która nie zdążyła dorosnąć, więc została zawieszona między dziecinnością a czymś, co nie zna litości.

Tak narodziła się Rusałka. Z ostatniego haustu powietrza. Z ciszy pod powierzchnią. Z niewinności, która nie zdążyła się obronić. Nikt już nie pamięta jej imienia. Mówią tylko, że mieszka gdzieś głęboko w odmętach wody. Że kiedyś była dziewczyną z wioski przy szerokiej rzece, gdzie mgły o świcie ścielą się nisko nad trawą, a nocą słychać, jak nurt rozmawia z kamieniami. Złotowłosa, śmiejąca się głośniej niż inne. Biegała boso, śpiewała przy studni, a jej głos niósł się daleko poza pola. Utonęła w noc bez księżyca. Jedni mówią, że nieszczęśliwie. Inni, że sama weszła w wodę, jakby ktoś ją wołał po imieniu. W czasie nowiu woda staje się gładka jak szkło. Nie odbija światła, nie zdradza głębi. Wtedy wynurza się ona. Naga. Bez wstydu. Jej skóra lśni mlecznym blaskiem, jakby nigdy nie znała słońca. Długie, srebrne włosy opadają aż do bioder, ciężkie od wilgoci, wijące się wokół ramion jak żywe. Krople spływają po niej leniwie, znacząc linię szyi, obojczyków, piersi, brzucha, aż po uda zanurzone w wodzie. Śmieje się, głośno, dźwięcznie, dziewczęco. Ten śmiech nie brzmi jak groźba. Jest jak zaproszenie. Jak obietnica letniej kąpieli, pierwszego dotyku, pierwszego pocałunku skradzionego w trzcinach. A potem zaczyna śpiewać. Jej głos jest czysty, lekki, niemal beztroski. Niesie się po tafli rzeki i wślizguje w uszy młodzieńców, którzy nie powinni o tej porze wychodzić z domów. Opowiada o chłodzie, który koi rozpaloną skórę. O miękkim mule pod stopami. O wodzie, która unosi ciało jak ramiona kochanki. Żyje tam, gdzie nurt zwalnia i tworzy ciemne rozlewiska. W miejscach, gdzie woda ma kolor zielonego szkła, a dno znika nagle pod stopami. Między korzeniami wierzb, pod zwisającymi gałęziami, w cieniu trzcin wysokich jak mury.

Za dnia jest tylko ruchem pod powierzchnią.

Delikatnym drżeniem wody.

Dotykiem chłodu wokół kostek.

W nocy — jest wszystkim, czego pragniesz.