[KP] Siódma córa

 

Damroka Bogorja | umarła w wieku 19 lat | przetrwała 232 lata | Zmora | dawniej jedna ze Ściągających, obecnie Urzędniczka | mieszka z Bożątkiem

    Na świat przyszła jako siódma córka z krzykiem w samą Noc Kupały a jej wrzask był zbyt głośny, zbyt długi, jakby ciało od pierwszego oddechu wiedziało, że świat będzie ciasny. Ogień trzaskał, ludzie tańczyli, a ona próbowała przekrzyczeć ich wszystkich, jakby głęboko wierzyła, że jej głos ma znaczenie. Krzyk towarzyszył jej później często. Krzyczała w sobie, gdy matka wbijała jej do głowy jak ma siedzieć, jak się śmiać i komu patrzeć w oczy. Krzyczała stopami, gdy boso przecinała wieś, a ziemia była zimna i lepka po nocy. Krzyczała milczeniem, gdy mężczyźni wołali za nią obietnice i życzenia, których nigdy nie wzięła ze sobą.

    Jej ciało było pełne życia, aż do granicy bólu. Skóra zbyt napięta, krew zbyt gorąca. Kochała wszystko, co oddychało, ale pragnęła też smakować — językiem, palcami, zębami — świat, który wydawał się obiecywać więcej, niż pozwalał wziąć. Smaki i doznania zbierała zachłannie, jak jarzębinę jesienią, brudząc dłonie sokiem i nie myśląc o tym, co zostanie na zimę.

    Mąż był młody, piękny i zbyt chętny do obietnic, które składał wpierw w narzeczeństwie, a później przed Bogiem. Pachniał drogą i potem obcych miast, a nocami mówił o świecie, który nie kończy się na linii lasu otaczającego wieś. Wierzyła mu ciałem i rozumem, kiedy obiecywał podróże, gdy tylko powije pierwsze dziecko, które na jesień mieli powitać. 

    Pierwszy ból przyszedł nad ranem w przeddzień rocznicy jej narodzin. Obudził ją skurcz, jakby coś w niej pękało i rozlewało się po wnętrzu. Podbrzusze paliło, nogi drżały, a po udach spływało ciepło — gęste, metaliczne w zapachu. Leżała bez ruchu, wpatrzona w ciemność, czując, jak wraz z krwią uchodzi coś więcej niż życie i niespełnione nadzieje. 

    Od tamtej nocy ciało zaczęło się zmieniać. Najpierw nieznacznie — głód pojawiał się szybciej, sen stawał się płytki, skóra bolała przy dotyku. Potem przyszły noce bez snu i dni, w których świat wydawał się papierowy, niemal przezroczysty, łatwy do rozerwania. Głód nie dotyczył już jedzenia. Był głębszy. Cięższy. Osadzał się pod językiem i za oczami, a żołądkowa żółć zdawała się palić podniebienie tylko mocniej, gdy ukochany odszedł w ramiona innej.  

    Gdy pierwsi sąsiedzi zachorowali, jeszcze nie rozumiała. Gdy starzy zaczęli umierać, a młodzi słabnąć jak rośliny bez słońca, wiedziała już, że to ona. Nocą czuła ich jak puls — ciepło, drganie, życie. Wystarczyło być blisko. Wystarczyło oddychać.

    Stara Jaworowa spojrzała na nią pewnego dnia tak, jak patrzy się na robactwo znalezione w chlebie. Nie było w tym strachu, tylko pewność. Wskazała ją palcem, a wieś wydała wyrok, nim ta zdążyłaby się nawet spróbować obronić. Uciekła. Las rozrywał jej stopy, gałęzie ciągnęły za włosy, a serce biło zbyt wolno, zbyt ciężko. Za plecami niosły się krzyki, które znała od zawsze — tylko teraz nie były propozycjami ani nagabywaniem, lecz wyrokiem.

    Czas przestał ją dotyczyć. Skóra nie starzała się, ale pod nią rosła obcość. Każde spojrzenie było zagrożeniem, każdy zapach zaproszeniem. Przez lata wędrowała od wioski do wioski, za dnia zmuszając ciało do bezruchu i dyscypliny, nocą walcząc z pragnieniem rozszarpania świata i wyssania go do cna. Lata zajęło jej nauczenie się kontroli, brania tylko tyle ile musi i dawania od siebie jak najmniej. 

    Azyl był pierwszym miejscem, gdzie nie musiała uciekać od razu. Została. Uwierzyła. Sprowadzała innych takich jak ona — złamanych, głodnych, nienazwanych, przestraszonych i straszących innych. Aż jesienią zeszłego roku, w wilgoci gnijących liści, spotkała Uboże przywiązane do cudzego domu jak pies do progu. Od tamtej pory jej czujność ma imię. Jej noc nie jest już całkiem pusta. Nadal jest potworem — ale potworem, który pilnuje ognia, zamiast go gasić.

odautorsko

Witam serdecznie, Ostatni raz pisałam na blogach grupowych jakieś 7, może nawet 8 lat temu — zakładam, że będzie to widać, więc z góry przepraszam i proszę o wyrozumiałość. Jesteśmy z Damroką otwarte na wszystko — zaczynając od spraw urzędowych, przez sadzenie ziół w przydomowej szklarni a kończąc na pomocy któremuś z Łączników w przemycie artefaktów. mail: highoctanewater@gmail.comm