002. No matter how much I washed my face, I couldn’t wash my soul

Poniżej mogą znaleźć się treści +16.

Jonathan wiedział o niej wszystko w ten chorobliwy i najgorszy sposób. Wiedział, jak bardzo lubiła słodkie rzeczy, jak ceniła sobie miękką poduszkę i z kim rozmawiała najczęściej. Wiedział to wszystko, aby w odpowiednim momencie móc uderzyć najmocniej i wykorzystać całą swoją wiedzę, żeby zmusić Baldwinę do konkretnego działania. Myślał o niej jak o swoim ulubionym zwierzątku – była ładna, zjawiskowa wręcz, ale dziwnie mechaniczna w swoich reakcjach, z całym wachlarzem dziwactw, które starał się z niej wyplenić.
    Pociągnął nosem, podnosząc się z niej. Nagie, białe ciało wydawało się niemal martwe, bo Baldwina nie ruszyła się ani nie zrobiła nic, aby pokazać, że było jej dobrze. Przez cały czas milczała, a gdy złapał ją za włosy, dostrzegł jedynie puste spojrzenie. Nienawidził w niej tego.
    — Ubierz się i idź coś zjedz, tylko nie za dużo — powiedział, wciągając spodnie. Zaraz potem zapalił papierosa i patrzył, jak Baldwina wstaje z materaca, sięgając po swoje ubrania. — Mam nadzieję, że dzisiejszy występ będzie spektakularny, przyjdzie sporo osób. Nie zawiedź mnie.
    Baldwina pokiwała głową, ubrała się szybko i opuściła namiot Jonathana. Między wozami i płachtami namiotów kręcili się ludzie-dziwadła – zmęczone, przyzwyczajone do oglądania twarze, z tanim winem w metalowych kubkach, klnący i pochłonięci rozmowami. Przy jednym z ognisk siedziała kobieta z brodą, starsza już, szeroka w biodrach, z ciemnym zarostem starannie zaplecionym w dwa cienkie warkocze. Nazywano ją Brodatą Królową. Nieopodal stał bardzo wysoki mężczyzna, tak chudy i długi, że w ruchu przypominał tyczkę. Cyrk reklamował go jako Olbrzyma z Północy, choć w rzeczywistości był po prostu człowiekiem o nienaturalnym wzroście, z obolałymi kolanami i wiecznie pochyloną głową. Był tam też karzełek w eleganckiej kamizelce, przedstawiany widzom jako Mały Książę. Przed publicznością kłaniał się przesadnie i opowiadał żarty. Poza sceną bywał najrozsądniejszy z całej trupy, skrupulatnie liczył pieniądze i pamiętał o zadłużeniach reszty. W osobnym namiocie pokazywano syjamskie siostry, zrośnięte ramieniem i bokiem oraz kobietę bez rąk, która malowała, nawlekała igły i podnosiła filiżanki palcami u nóg. Był też chłopak o skórze całej pokrytej znamionami, piegami i ciemnymi plamami. Nazywano go Człowiekiem-Gepardem, występował chętnie i lubił, gdy coś się działo. W innym namiocie występował człowiek z mocno zniekształconym kręgosłupem, znany jako Garbaty Prorok. Właściciel cyrku wkładał mu do ust kwestie o końcu świata i karze boskiej. 
    Każda z tych istot była inna, mniej lub bardziej skrzywdzona, zraniona i spaczona. Baldwina próbowała się dopasować, być częścią grupy. Olbrzym uśmiechnął się do niej, wręczając jej wypełniony tanim winem kubek i wzniósł milczący toast za jej występ. Kościeja wzięła tylko łyk, przemknęła przez mały tłum i stanęła z boku, obok nadmiernie owłosionej kobiety, pochylonej nad pękiem suszonych ziół, które rozdzielała z cierpliwością. Dla odwiedzających cyrk była Dziką Kobietą z Gór, ale poza sceną po prostu Milą. 
    Podniosła wzrok, gdy Baldwina się zbliżyła, i niemal od razu się odezwała: 
    — Byłaś u Jonathana. 
    — Tak — odpowiedziała krótko. 
    Mila przez chwilę przyglądała się jej w milczeniu. Najpierw obrzuciła spojrzeniem jej twarz, potem dłonie, które obejmowały kubek z winem; zauważyła też, że Baldwina trzymała uda złączone trochę zbyt mocno. To wystarczyło, żeby zrozumieć, że Jonathan porządnie się zabawił. 
    — Usiądź — powiedziała w końcu, wskazując skrzynię stojącą obok wozu. 
    Baldwina zawahała się, ale zajęła sztywno miejsce, odkładając wino. Mila rzuciła zioła i otarła dłonie o spódnicę. 
    — Nie musisz mi nic mówić — zaczęła. — Ja i tak wszystko widzę. 
    — Co to znaczy? 
    — Widzę, jak wracasz od niego. Widzę, jak Jonathan szuka cię wzrokiem. I widzę, że to nie pierwszy raz. 
    Baldwina spuściła wzrok. 
    — To nie jest twoja sprawa — odparła kościeja. 
    — Nie powiedziałam, że jest — odpowiedziała Mila spokojnie. — Ale prywatne sprawy też miewają konsekwencje. 
    Z dala dochodziły przytłumione głosy, pijackie śmiechy i stukot butelek. Baldwina w milczeniu wodziła kciukiem po kostce palca wskazującego, aż w końcu odezwała się cicho: 
    — To… nie jest ani trochę logiczne. 
    Mila posłała jej uważne spojrzenie. 
    — A jest bezpieczne? 
    To pytanie sprawiło, że Baldwina zamilkła. Bezpieczeństwo było bardzo konkretnym pojęciem, ale w takich sprawach irytująco trudnym do zmierzenia. 
    — Chyba nie zawsze — przyznała w końcu. 
    Mila skinęła głową, jakby właśnie tego się spodziewała. Potem sięgnęła do torby, którą zawsze przy sobie nosiła, i wyjęła mały, płócienny woreczek związany niedbale nitką. 
    — Weź — powiedziała. 
    — Co to? 
    — Zioła. Pomogą z konsekwencjami, żebyś nie musiała się później martwić czymś jeszcze gorszym. 
    Baldwina znała ciężar różnych konsekwencji, które były szczególnie dotkliwe, gdy wisiała wysoko, kiedy cała jej egzystencja zamykała się w jednym momencie, w tej konkretnej decyzji. 
    Gwar pod kopułą cyrkowego namiotu przycichł, gdy się pokazała. Publiczność obserwowała białą sylwetkę w dopasowanym kostiumie, który mocno przylegał do ramion i talii, podkreślając niemal niepokojące wychudzenie. 
    Szarfy wisiały nieruchomo przez ułamek sekundy, dopóki Baldwina nie wyciągnęła rąk. Gdy oderwała się od podłoża, owinięta pasami materiału, wyglądało to tak, jakby ciemność u góry zaczęła ją pożerać. Jej ciało wyginało się w długie, czyste linie, napięte w miękki, zmysłowy sposób. Ciasne wiązania wokół talii i ud wbijały się w jej skórę i zostawiały czerwone ślady. I to tam, wysoko nad areną, w tych wszystkich oplotach i uściskach, Baldwina zdawała się najbardziej wolna. Piękna. 
    Była owinięta szarfami tak szczelnie, że przez chwilę wyglądała jak kokon zawieszony wysoko nad areną. Potem wolno zaczęła rozwijać się z materiału. Publiczność zamilkła całkowicie – zbiorowo wstrzymano oddech, kiedy Baldwina rzuciła się w przepaść. Spadała szybko, włosy ciągnęły się za nią jak blada smuga, szarfy świsnęły cicho, a kościeja zatrzymała się nagle, zawieszona kilka stóp nad ziemią, obrócona do góry nogami, z jedną ręką opuszczoną luźno w dół, jakby wcale nie czuła bólu. 
    Jonathan, który obserwował występ, zaczął głośno klaskać, dołączając do wrzawy. Uśmiechał się przy tym szeroko, z wyuczoną, sceniczną aprobatą. Klaskał nie dla Baldwiny, a po to, aby każdy zobaczył, że wspiera swoją artystkę. Ostatecznie wcale nie lubił tego, jaka była, nie interesował się nią jak człowiekiem, a traktował bardziej jak zwierzątko; najbardziej doceniał w niej to, że była po prostu użyteczna – blada, niepokojąca, piękna w ten swój osobliwy sposób, gotowa po raz kolejny wzbudzić w tłumie dokładnie to, czego od niej oczekiwał. 

 

__________

Post sponsorują: w tytule Anna Tsuchiya, a reszta to już Baldwina i jej przeszłość. Chciałam nieco opowiedzieć jej historię cyrkową, więc mam nadzieję, że Was nie zanudziłam... no, wiecie, gdzie nas znaleźć!