[KP] Don’t wake the monster in me

Pojawił się na świecie na początku sierpnia 1592 roku, niedługo po tym gdy na ziemiach Królestwa Joseon wbito pierwsze, japońskie chorągwie | Demon Cienia | wynik bólu i nienawiści zrodzonych po masakrze w wiosce Boseong | zabawa ludzkimi umysłami | zręczne iluzje i kontrola cudzych emocji | kilkaset istnień na sumieniu | niezliczone dekady spędzone na błąkaniu się po terenach współczesnej Korei | w Last Salvation od kilku dni | wciąż nieprzyzwyczajony do nowej sytuacji | oddelegowany do pracy w miejskiej bibliotece | gwałtowne wybuchy gniewu | poczucie wyobcowania | trudności ze zrozumieniem tego, co dobre | raczej nieprzystępny | fan milczenia, niepodważalnej kontroli i moralnego bałaganu | samotne wędrówki po lesie | niezgoda na to, do czego pozwolił się zbyt łatwo przekonać

HAN SIWOO

"I was born
in this nature.
Sorry for
being nasty"

code by Haruya

sierpień, 1592 

    Mówili później, że to miejsce stało się jeoju - ziemią, która przestała należeć do świata żywych. Nie dlatego, że spłonęła doszczętnie, lecz dlatego, że przesiąkła krzywdą i żalem, które nie mieściły się w granicach żadnego z ludzkich wyobrażeń. Strach i zniszczenie wdarły się gwałtownie w granice spokojnej wioski, ogień strawił niemal każdą ze ścian niewielkich domostw, zaś ręce poganiane chciwością i twardymi rozkazami, pochwyciły nie tylko drobne bogactwa, ale i wiele zbyt młodych żyć. A gwar i radość ustąpiły miejsca ciszy… 

     Sześć nocy później pojawiły się gwishin - niespokojne dusze tych, którzy pomarli nagle, pozostawiając za sobą zbyt dużo niezamkniętych spraw. Bez stóp, bez cienia, błąkające się między ruinami, tonące w popiołach i ziemi wilgotnej od krwi i łez. Przerywały ciszę przeciągłymi jękami, które gubiły się w ciemnościach pobliskiego lasu. Nie płakały, bo ich żal zdawał się być zbyt głęboki na łzy. Niosły za to ciche pieśni o bólu matek, które potraciły dzieci; o gniewie tych, którym odebrano imię i podarowany wcześniej czas. I o nienawiści tak głębokiej i starej, że nie potrzebowała już żadnych wyjaśnień. Ani jedna z tych pieśni nie wzniosła się jednak ku niebu, nie uleciała ponad wydarzenia z dusznych, sierpniowych nocy. Tłoczyły się razem gęsto przy ziemi, w śladach niewidocznych dla oka, aż z czasem przestały być osobne. Tam, gdzie ich ścieżki krzyżowały się najczęściej, ziemia zapadła się w sobie, powietrze zgęstniało, a noc stawała się jeszcze bardziej lepka. Strach związał duchy razem, gniew oddał im głos, a nienawiść wskazała w końcu jeden kierunek. I z tego splotu narodziło się coś, co nie było już gwishin.

    Mówili, że pojawił się nagle i cicho; jako skutek czegoś, czego nikt nie zdążył zaplanować. Jak odpowiedź na prośbę, której nikt nie odważył się wypowiedzieć jeszcze na głos. Bez imienia, bez przeszłości, za to z darem siania zwątpienia i paniki w umysłach tych, którzy stanęli mu na drodze. Z jednym celem, zamysłem, intencją. By cudzymi rękoma spłacić światu rachunek, zaciągnięty tej jednej sierpniowej nocy, gdy obce wojska pogwałciły spokój i życie niewinnych osadników. By dopilnować, aby nikt nie zapomniał; by gniew i rozpacz nielicznych ocalałych, znalazły ukojenie w przymusowej pokucie nieznajomych najeźdźców, którzy pod jego namowami, zwrócili się w końcu przeciw sobie. 

    Mówili także, że gdy ktoś stanie tam po zmroku, usłyszy jego szept... Nie mógł odejść wcześniej. Chyba nawet nie chciał. Jego istotą było trwanie na straży nieśmiałej obietnicy, że żadne z minionych wydarzeń, nie odejdzie w zapomnienie. Że nic nie wymknie się spod zasięgu niewzruszonej odpowiedzi. 

styczeń, 2026 

    Nagły ruch, dwie sekundy, jeden oddech. Ostry dźwięk tłuczonego szkła rozszedł się po wnętrzu niewielkiego mieszkania, gdy bezmyślnie posłał szklankę w kierunku najbliższej ściany. Gniew znów rozlewał się po najdalszych zakamarkach jego ciała, ale nie próbował z tym walczyć. Już nie. Pozwalał, by ten osiadał ciężko i gęsto, przejmował kontrolę nad myślą i gestem. By przynosił ulgę, gdy sam nie musiał zastanawiać się nad tym, co powinien teraz uczynić. Poddawał się temu, gdy jedna z jego dłoni odruchowo wędrowała w okolice lewej łopatki, by bezwiednie drapać skórę, gdzie nakreślono przeklęte i ograniczające runy. Gdy wzrok błądził po podpisanym dokumencie, gdzie spoczęło jego imię i nazwisko, które wymyślił sobie pewnego dnia, przed kilkoma dekadami, by łatwiej było mu żyć w świecie, którego stał się częścią. Gdy uświadamiał sobie boleśnie, że podjął kilka pochopnych decyzji, pokładając wiarę w zapewnieniach dawnej znajomości, podążając za słodkimi słowami do granic pozornie bezpiecznego azylu. Gdy każda minuta dłużyła się nieznośnie, a cisza, która zapadła nagle w jego umyśle przytłaczała bardziej niż cokolwiek innego. Gdy pierwszy raz stracił kontrolę nad tym kim naprawdę był. 

    Siwoo, żałośnie nieświadomy tego,
co czekało na niego jeszcze tuż za rogiem.

________________

Cześć, hej, dzień dobry. 
Witamy się pięknie z Siwoo, kłaniamy się nisko; przychodzimy zrobić trochę zamieszania. 

Jesteśmy chętni na wszystko. I think so. 

(c) Na zdjęciu przepiękny Park Seonghwa, a w tytule i karcie powciskane urywki Outlaw od Ateez.

Gdyby zaszła potrzeba: figurkazczekolady@gmail.com 

cheers!