[KP] Azyl od nicości

Melanie Miroki Mieszaniec anioła z Drugimi ludźmi 23 lata Pieczęć odnawiana zależnie od ilości wypitej krwi Kontrola krwi Pracownik lokalnego sklepu Ferment Pomieszkuje u brata

Szaleństwo bywa dziedziczne.

Dostrzegała to, metodycznie porównując wszystkich członków rodziny.

Sięgając do Gabriela, który w anielskich zastępach szerzył idee wyższości, umniejszając wszystkim innym, którzy nie mieli w sobie jego krwi. Nie chodziło o sam fakt posiadania anielskiej krwi, a o sam fakt bycia Jego, zniżając wszystkich innych i traktując ich jak coś mniej ważnego. Umniejszając innym rasom, od wampirów po nimfy, przechodząc do kwestii idei, a w końcu religii. Fanatycznie przekazywał jej wiedzę o świecie, zaznaczając potrzebę rasizmu wobec wszystkiego, co nie łączyło się z niebem, przyćmiewając zdrowy rozsądek treścią własnych, chorych pobudek.

Melanie nie słuchała tego długo. W przerwach, gdy Ojciec schodził z zastępów niebieskich, co jakiś czas objawiając w jej życiu kolejne prawdy oświecone. Zresztą, ile z tego mogła zrozumieć kilkuletnia dziewczynka? Nie przyswoiła żadnej z jego nauk, głównie ze względu na własne sumienie, które i tak zostało nadszarpnięte przez rzeczy, które robiła.

Matka objawiała zupełnie inny odłam. Wielkość była dla niej tematem nadrzędnym, nie ze względu na pobudki rasowe, a władzę i wpływy, jakie rozsiane miała po wszystkich wyspach Japonii przez unikalne walory własnej rasy. Nie dziwnym było, że próbowała wpoić jej dyscyplinę w każdej z dziedzin życia, skoro pod władzą miały coś tak niebezpiecznego jak kontrola jedynej życiodajnej cieczy.

Melanie pamiętała treningi, wywody o pochodzeniu i ślęczenie nad drzewem genealogicznym, słuchając o głupocie poprzedników, o zbyt mocno eksploatowanej energii i buncie w czasach drugiej wojny przez ich rodzinę. Być może tak duży nacisk nakładała na naukę, powściągliwość złączoną z megalomanią przez fakt, że w trakcie II wojny światowej większość ich rodu została eksterminowana?

Naukę złączoną z treningiem, który w humanitarnym świecie nie miał prawa istnieć — nie przez rodzaj mocy, jaką dysponowały, lecz dlatego, że jedynym narzędziem, jakie miały do dyspozycji, były ich własne ciała.

Najgorszą z postaci szaleństwa objawiał jej brat. Przyrodni.

Gabriel zaszczepił w nim wiele własnych opinii, lecz najbardziej dojmujący był fakt, że jego zachowanie rzeczywiście można było określić jako przejaw szaleństwa. Schizofrenia paranoidalna.

Żyjąc pod jego opieką, wielokrotnie bywała świadkiem głosów, które słyszał, i cieni, które widywał na ścianach. Co gorsza, ciężar własnej choroby przerzucał nie na siebie, lecz na innych. To społeczeństwo uważał za chore, jakby to nie on, lecz wszyscy wokół niego nie pasowali do ram tego, co uznawano za zdrowe.

Objawiał to głośno, dobitnie, manifestując swoje jestestwo poprzez niepokojące zachowania, chociaż nie można było odmówić mu osobistego uroku, przebojowej postawy i talentu . Zawsze głośny, nieuznający sprzeciwu, uwięziony między okowami choroby a światem, który uznawał go za charyzmatycznego, wręcz kobieciarza, który uwodził i porzucał coraz to kolejne dusze, doprowadzając je do zguby.

Prawdziwy nefilim, z krwi i kości.

Ostatni powód, dla którego kobieta odwróciła się, wchodząc na ścieżkę, która przysporzyła jej rodzinnych konfliktów.

Długo zastanawiała się, czy rzeczywiście można uciec od własnej rodziny. Im bardziej próbowała odciąć się od tego, czego ją nauczono, tym wyraźniej widziała, że pewne rzeczy pozostawały w niej na zawsze.

Nie chodziło wyłącznie o krew, nazwisko czy odziedziczone zdolności. Chodziło o wspomnienia, których nie dało się wymazać, oraz o ludzi, których wpływ pozostawał obecny nawet wtedy, gdy dawno zniknęli z jej życia.

Mogła zmienić miejsce, pracę, sposób życia.

Nie mogła jednak zmienić tego, kim była.

A przynajmniej jeszcze nie wiedziała, czy rzeczywiście chciała to zrobić.

Czasami zastanawiała się, czy wszystkie decyzje, które podjęła, rzeczywiście należały do niej.

Czy może były jedynie kolejnymi konsekwencjami tego, co przez lata wpajali jej rodzice.

Gabriel nauczył ją patrzeć na świat przez pryzmat podziałów.

Matka nauczyła ją kontroli.

Brat nauczył ją, że granica pomiędzy tym, co rzeczywiste, a tym, co wyobrażone, potrafi być niezwykle cienka.

A Melanie?

Melanie musiała nauczyć się wszystkiego od nowa.

I właśnie dlatego odeszła.

Nie od rodziny.
Od tego, kim miała według nich zostać.

W tekście znajduje się odtwarzacz muzyki, ukryty tekst, w dodatku kilka zdjęć. Mam nadzieję, że będziemy się dobrze bawić.

Wątki: 0/3

Emme